ขอลบประวัติการรักษาได้หรือไม่ สคส. ตอบไว้อย่างไร

คนไข้จำนวนไม่น้อยอยากให้ประวัติการรักษาบางช่วงหายไปจากระบบของโรงพยาบาล บางคนเคยรักษาโรคที่ไม่อยากให้ใครรู้ บางคนย้ายไปรักษาที่อื่นแล้ว พอได้ยินว่า PDPA ให้สิทธิขอลบข้อมูล ก็เข้าใจว่ายื่นคำขอแล้วโรงพยาบาลต้องลบให้

เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงที่โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ ผู้รับบริการรายหนึ่งขอให้ลบประวัติการรักษาของตนออกจากฐานข้อมูล คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จึงหารือสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (สคส.) ว่าจะตอบผู้ป่วยด้วยข้อกฎหมายใด เพื่อให้โรงพยาบาลอื่นที่ได้รับคำขอทำนองเดียวกันมีแนวทางไปด้วย

บทความนี้เล่าคำตอบเรื่องนั้น แล้ววางคู่กับข้อหารือด้านการแพทย์อีก 3 เรื่อง คือ ข้อมูลในใบรับรองแพทย์ การส่งผลตรวจสุขภาพให้หน่วยงานอื่น และการเปิดเผยโทษของแพทย์ ทั้งหมดเป็นคำถามที่หน่วยงานถาม สคส. เพื่อให้ทำงานได้ถูกต้อง คนที่ได้ประโยชน์จากคำตอบคือผู้ป่วย ญาติ คลินิก โรงพยาบาลเอกชน และนายจ้างที่รับใบรับรองแพทย์

ผู้ป่วยขอลบประวัติการรักษาได้หรือไม่?

ยื่นขอได้ แต่โรงพยาบาลไม่จำเป็นต้องลบทุกครั้ง ข้อหารือ สคส. เรื่อง คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ขอหารือการขอลบประวัติการรักษาในโรงพยาบาล ตอบว่าโรงพยาบาลปฏิเสธคำขอได้ ถ้ายังจำเป็นต้องเก็บประวัตินั้นตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาล หรือเก็บไว้เพื่อวัตถุประสงค์ที่มาตรา 33 วรรคสองยกเว้นไว้

อ่านมาตรานี้แล้วจะเห็นว่างานของโรงพยาบาลเข้าข้อยกเว้นหลายข้อพร้อมกัน สิทธิขอลบในวรรคหนึ่งจึงใช้กับเวชระเบียนได้น้อยกว่าที่คนทั่วไปเข้าใจ สคส. ไล่ให้เห็นว่าโรงพยาบาลเก็บประวัติการรักษาไว้เพื่ออะไรบ้าง และแต่ละวัตถุประสงค์มีฐานทางกฎหมายใดรองรับ

เหตุปฏิเสธมีสองชั้น

ชั้นแรก สคส. ให้ดูว่าคำขอเข้าเงื่อนไขของมาตรา 33 วรรคหนึ่งหรือไม่ สิทธิขอลบเกิดขึ้นได้ 4 กรณี คือ ข้อมูลหมดความจำเป็น ถอนความยินยอม คัดค้านการใช้ข้อมูล หรือข้อมูลถูกเก็บโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ถ้าประวัติการรักษายังจำเป็นต่อการรักษา ต่อการทำตามกฎหมายสถานพยาบาล หรือต่อคดีที่อาจเกิดขึ้นและยังไม่ขาดอายุความ ก็ยังไม่เข้ากรณีแรก

ชั้นที่สองคือข้อยกเว้นในวรรคสองที่ยกมาข้างต้น ถึงคำขอจะเข้าเงื่อนไขในวรรคหนึ่ง แต่ถ้าโรงพยาบาลเก็บข้อมูลไว้เพื่อวัตถุประสงค์ที่วรรคสองระบุ สิทธิขอลบก็ไม่ใช้กับการเก็บนั้น สคส. จึงสรุปว่าโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ปฏิเสธคำขอของผู้ร้องรายนั้นได้ ถ้ามีความจำเป็นต้องเก็บตามเหตุเหล่านี้

พ้น 5 ปีแล้ว โรงพยาบาลต้องลบให้หรือยัง?

ยังไม่ต้องลบโดยอัตโนมัติ แต่โรงพยาบาลเก็บต่อเฉย ๆ ไม่ได้เช่นกัน ส่วนนี้เป็นครึ่งหลังของข้อหารือที่คนมักอ่านข้าม สคส. ย้ำว่าผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลมีหน้าที่ตามมาตรา 37 (3) ต้องมีระบบตรวจสอบเพื่อลบหรือทำลายข้อมูลเมื่อพ้นระยะเวลาเก็บรักษา หรือเมื่อเกินความจำเป็น

สำหรับประวัติการรักษาที่เก็บมาเกิน 5 ปีนับแต่วันจัดทำ สคส. เห็นว่ามหาวิทยาลัยโดยโรงพยาบาลต้องพิจารณาว่าข้อมูลนั้นหมดความจำเป็นตามวัตถุประสงค์ที่ชอบด้วยกฎหมายแล้วหรือยัง หรือยังต้องเก็บเพื่อการรักษา เพื่อประโยชน์สาธารณะด้านสาธารณสุข เพื่อสิทธิเรียกร้องตามกฎหมาย หรือเพื่อทำตามกฎหมาย

ถ้าพิจารณาแล้วหมดความจำเป็น หรือเป็นกรณีที่ผู้ป่วยใช้สิทธิตามมาตรา 33 ได้ โรงพยาบาลต้องลบ ทำลาย หรือทำให้ระบุตัวบุคคลไม่ได้ ตามหลักเกณฑ์ในประกาศคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลเรื่องการลบหรือทำลายข้อมูล พ.ศ. 2567 ประกาศฉบับนี้กำหนดในข้อ 3 ว่าเมื่อไม่เข้าข้อยกเว้น ต้องทำตามคำขอโดยไม่ชักช้า และไม่เกิน 90 วันนับแต่วันที่ได้รับคำขอ

โรงพยาบาลปฏิเสธแล้ว ผู้ป่วยทำอะไรได้อีก?

ผู้ป่วยมีสิทธิได้รับคำตอบพร้อมเหตุผล และมีช่องทางร้องเรียนต่อ สคส. ชี้ว่าโรงพยาบาลควรแจ้งผู้ใช้สิทธิว่าทำตามคำขอไม่ได้พร้อมชี้แจงเหตุผล โดยอ้างมาตรา 33 ประกอบข้อ 3 และข้อ 8 วรรคสามของประกาศ พ.ศ. 2567

คำตอบที่บอกแค่ว่า “ลบไม่ได้” จึงยังไม่ครบ ผู้ป่วยควรได้รู้ว่าโรงพยาบาลเก็บข้อมูลไว้เพื่อวัตถุประสงค์ใด และอ้างข้อยกเว้นข้อไหน ถ้าผู้ป่วยเห็นว่าโรงพยาบาลควรลบแต่ไม่ลบ ข้อหารือระบุทางไปต่อไว้ตามมาตรา 33 วรรคสี่ ประกอบมาตรา 73

ผู้ป่วยที่อยากใช้สิทธิกับประวัติการรักษาของตัวเอง ทำตามลำดับนี้ได้ ขั้นที่เป็นคำแนะนำของทีม AIPDPA ไม่ใช่หน้าที่ตามกฎหมาย เขียนกำกับไว้ในวงเล็บ

1. ขอดูและขอสำเนาก่อน มาตรา 30 ให้สิทธิขอเข้าถึงและขอรับสำเนาข้อมูลของตัวเอง รู้ก่อนว่าโรงพยาบาลเก็บอะไรไว้ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะขอลบส่วนใด (คำแนะนำ)
2. ยื่นคำขอเป็นลายลักษณ์อักษร ผ่านช่องทางที่โรงพยาบาลประกาศ ระบุชื่อ เลขประจำตัวผู้ป่วย ช่วงเวลาของประวัติที่ขอลบ และเก็บหลักฐานวันที่ยื่น (คำแนะนำ)
3. บอกเหตุที่ขอลบ ให้ตรงกับมาตรา 33 วรรคหนึ่ง เช่น ข้อมูลหมดความจำเป็นแล้วเพราะไม่ได้รักษาที่นั่นมานาน
4. รอคำตอบพร้อมเหตุผล ถ้าไม่เข้าข้อยกเว้น ประกาศ พ.ศ. 2567 ข้อ 3 ให้โรงพยาบาลลบโดยไม่ชักช้าและไม่เกิน 90 วัน ถ้าลบไม่ได้ ข้อ 8 วรรคสามให้แจ้งเหตุผล
5. อ่านเหตุผลที่ได้รับ ถ้าโรงพยาบาลอ้างว่ายังอยู่ในระยะที่กฎหมายสถานพยาบาลให้เก็บ หรือยังต้องใช้ในการรักษา คำตอบนั้นตรงกับแนวที่ สคส. ให้ไว้
6. ถ้าเห็นว่าควรลบแต่ไม่ลบ ร้องเรียนต่อคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญได้ตามมาตรา 33 วรรคสี่ ประกอบมาตรา 73

กำหนดเวลาของสิทธิแต่ละอย่างไม่เท่ากัน รายละเอียดฝั่งผู้รับคำขออยู่ในบทความ ลูกค้าขอดู ขอลบ ขอหยุดใช้ข้อมูล ตอบอย่างไรให้ทันกำหนด ส่วนกรณีกฎหมายอีกฉบับสั่งให้เก็บข้อมูลไว้ระหว่างที่เจ้าของข้อมูลขอลบ มีตัวอย่างเรื่อง log ใน ลูกค้าขอลบข้อมูล แต่กฎหมายสั่งเก็บ log 90 วัน

ใบรับรองแพทย์มีข้อมูลอะไร และใครดูได้บ้าง?

ใบรับรองแพทย์มีข้อมูลสุขภาพเท่าที่จำเป็นต่อการใช้งานใบนั้น และเจ้าของใบนำไปให้ใครดูก็ได้ เรื่องนี้แพทยสภาหารือ สคส. เกี่ยวกับแบบฟอร์มใบรับรองแพทย์สำหรับการตรวจสุขภาพและสำหรับใบอนุญาตขับรถ ส่วนที่ 1 ของแบบฟอร์มให้ผู้ขอกรอกประวัติสุขภาพเอง เช่น โรคประจำตัว แล้วลงนามรับรอง

สคส. เห็นว่าการออกใบรับรองแพทย์เป็นส่วนหนึ่งของงานตามมาตรา 26 (5) (ก) สถานพยาบาลจึงเก็บข้อมูลนี้ได้โดยไม่ต้องขอความยินยอม แต่จะเก็บมากน้อยแค่ไหนต้องดูวัตถุประสงค์ของใบรับรองเป็นกรณีไป ข้อหารือยกตัวอย่างใบรับรองแพทย์สำหรับใบอนุญาตขับรถ ที่จำเป็นต้องมีประวัติเกี่ยวกับโรคลมชัก เพราะเป็นโรคที่อาจเป็นอันตรายขณะขับรถ

คำถามที่สองของแพทยสภาคือ เจ้าของข้อมูลนำใบรับรองแพทย์ไปเปิดเผยต่อบุคคลที่สามได้แค่ไหน สคส. อธิบายว่ามาตรา 7 แห่ง พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ และมาตรา 26 ประกอบมาตรา 27 ของ PDPA มุ่งห้ามคนอื่นที่ล่วงรู้ข้อมูลสุขภาพนำไปเปิดเผย ไม่ได้ห้ามเจ้าของข้อมูลเปิดเผยข้อมูลของตัวเอง

เมื่อใบรับรองแพทย์ไปถึงมือผู้รับแล้ว หน้าที่ตาม PDPA ย้ายไปอยู่กับผู้รับด้วย นายจ้าง สถานศึกษา บริษัทประกัน หรือหน่วยงานที่รับใบรับรองแพทย์ไปใช้ กำลังเก็บข้อมูลสุขภาพของคนคนนั้น สคส. ตั้งข้อสังเกตเรื่องนี้ไว้ในประเด็นที่ 3

ฝ่ายบุคคลที่รับใบรับรองแพทย์ลาป่วยทุกสัปดาห์จึงอยู่ในข่ายนี้เต็มตัว ใบรับรองแพทย์ที่กองอยู่ในลิ้นชักหรือถูกถ่ายรูปส่งเข้ากลุ่มแชตของแผนก คือข้อมูลตามมาตรา 26 ที่ต้องมีมาตรการดูแล เรื่องฐานในการเก็บใบรับรองแพทย์ของพนักงาน อ่านต่อที่ ข้อมูลอ่อนไหวที่บริษัทเก็บอยู่ทุกวันโดยไม่รู้ตัว

ผลตรวจสุขภาพของเราถูกส่งต่อให้หน่วยงานอื่นได้หรือไม่?

ส่งได้โดยไม่ต้องขอความยินยอม ถ้าผู้รับจำเป็นต้องใช้เพื่อภารกิจตามกฎหมาย และทั้งสองฝ่ายทำตามเงื่อนไขอีกหลายข้อ คำตอบนี้มาจากข้อหารือ สคส. เรื่อง ข้อหารือของมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชเกี่ยวกับการส่งข้อมูลผลการตรวจสุขภาพตามนโยบายตรวจสุขภาพ 1 ล้านคน

ข้อเท็จจริงคือ กรุงเทพมหานคร (กทม.) ขอให้มหาวิทยาลัยส่งผลตรวจสุขภาพจากระบบของโรงพยาบาลวชิรพยาบาลไปยังระบบ BMA Portal โดยระบุชื่อ เลขประจำตัวประชาชน ที่อยู่ ข้อมูลความเสี่ยงสุขภาพ ผลวัดสัญญาณชีพ ผลคัดกรอง และผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ จากเดิมที่ตกลงกันว่าจะส่งแบบปิดบังตัวตน มหาวิทยาลัยจึงหารือว่าทำได้หรือไม่

สคส. เห็นว่า กทม. มีอำนาจหน้าที่ด้านสาธารณสุขตามกฎหมายของตน ถ้า กทม. เห็นว่าการเก็บข้อมูลชุดนี้จำเป็นต่อภารกิจ ก็เก็บได้โดยไม่ต้องขอความยินยอมตามมาตรา 24 (4) หรือมาตรา 26 (5) (ก) และหรือ (ข) แล้วแต่กรณี และมหาวิทยาลัยอาจเปิดเผยให้ได้ตามฐานเดียวกันประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง สคส. ไม่ได้ชี้เองว่าข้อมูลระบุตัวตนจำเป็นหรือไม่ แต่วางเงื่อนไขไว้ให้ทั้งสองฝ่าย

• ผู้รับใช้ได้เฉพาะวัตถุประสงค์ที่แจ้งไว้ กทม. ต้องไม่ใช้หรือเปิดเผยข้อมูลนอกเหนือจากวัตถุประสงค์ที่แจ้งกับมหาวิทยาลัยตอนขอรับข้อมูล ตามมาตรา 27 วรรคสอง และใช้ตามที่ระบุในประกาศความเป็นส่วนตัวของโครงการเท่านั้น
• เก็บและใช้เท่าที่จำเป็น ทั้งสองฝ่ายต้องอยู่ในกรอบมาตรา 22
• ผู้ส่งต้องแจ้งผู้รับการตรวจ มหาวิทยาลัยต้องแจ้งรายละเอียดตามมาตรา 23 ก่อนหรือขณะเก็บข้อมูล รวมถึงวัตถุประสงค์ และประเภทของหน่วยงานที่ข้อมูลอาจถูกเปิดเผย เช่น กทม.
• ผู้ส่งต้องจดการเปิดเผย ลงในบันทึกรายการตามมาตรา 39 ตามมาตรา 27 วรรคสาม
• ทั้งสองฝ่ายต้องรักษาความปลอดภัย ตามมาตรา 37 (1) และมาตรฐานขั้นต่ำที่คณะกรรมการประกาศ และต้องมีมาตรการเฉพาะเพื่อรักษาความลับของข้อมูลสุขภาพตามมาตรา 26 (5) (ข)
• อาจทำข้อตกลงแบ่งปันข้อมูล (Data Sharing Agreement) กำหนดวัตถุประสงค์ วิธีการ เงื่อนไข และหน้าที่ของแต่ละฝ่าย สคส. เสนอเป็นข้อสังเกตให้พิจารณาตามความเหมาะสม

สำหรับคนที่ไปตรวจสุขภาพ ข้อสรุปที่ใช้ได้คือ ให้อ่านประกาศความเป็นส่วนตัวตรงจุดลงทะเบียน เอกสารนั้นต้องบอกว่าผลตรวจจะถูกส่งให้หน่วยงานประเภทใด เพื่ออะไร สคส. ยังอธิบายด้วยว่ามหาวิทยาลัยเป็นหน่วยงานของรัฐ จึงต้องทำตามกฎหมายว่าด้วยข้อมูลข่าวสารของราชการก่อน แล้วใช้ PDPA เพิ่มเติมตามมาตรา 3

แพทย์ถูกพักใช้ใบอนุญาต เปิดเผยให้ประชาชนตรวจสอบได้หรือไม่?

สถานะใบอนุญาตเปิดเผยได้ ส่วนเนื้อหาในคำสั่งลงโทษต้องชั่งน้ำหนักก่อน ข้อหารือ สคส. เรื่อง แพทยสภาหารือแนวทางปฏิบัติตามพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 เกี่ยวกับการเปิดเผยข้อมูลการลงโทษผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม เริ่มจากข้อเท็จจริงว่า เมื่อค้นชื่อแพทย์ที่ถูกพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตบนเว็บไซต์ ระบบแสดงข้อความ “ไม่พบข้อมูล” แพทยสภาเห็นว่าควรแสดงสถานะและระยะเวลาพักใช้แทน เพื่อคุ้มครองประชาชน

สคส. เห็นว่าแพทยสภาเปิดเผยชื่อ นามสกุล เลขที่ใบอนุญาต สถานะใบอนุญาต การเพิกถอนหรือพักใช้ และระยะเวลาที่ถูกพักใช้ บนเว็บไซต์ได้โดยไม่ต้องขอความยินยอม ตามมาตรา 24 (4) และ (6) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง เพราะเป็นงานตามอำนาจหน้าที่ในกฎหมายวิชาชีพเวชกรรมเพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของประชาชน แต่ต้องจดการเปิดเผยลงบันทึกรายการ และข้อมูลที่แสดงต้องถูกต้องตามมาตรา 35

มีสองเรื่องที่ สคส. ไม่ได้ตอบว่าได้หรือไม่ได้ แต่ให้หลักไว้ชั่งน้ำหนัก เรื่องแรกคือ เมื่อพ้นระยะเวลาพักใช้ใบอนุญาตแล้ว จะคงสถานะว่าเคยถูกลงโทษไว้ต่อหรือไม่ แพทยสภาต้องพิจารณาว่าการเปิดเผยนั้นมีประโยชน์และจำเป็นเพียงใดต่อการคุ้มครองประชาชน เทียบกับการรุกล้ำสิทธิส่วนบุคคลของแพทย์โดยไม่สมควร ตามกฎหมายข้อมูลข่าวสารของราชการ และหลักเก็บใช้เปิดเผยเท่าที่จำเป็นตามมาตรา 22 ของ PDPA

เรื่องที่สองคือการเผยแพร่คำสั่งลงโทษบนเว็บไซต์ทั้งหมดหรือบางส่วน สคส. เห็นว่าอยู่ในดุลพินิจของคณะกรรมการแพทยสภาตามข้อบังคับของแพทยสภาเอง โดยต้องชั่งน้ำหนักแบบเดียวกัน และเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลเท่าที่จำเป็น สคส. ให้ระวังเป็นพิเศษกับการลงสำเนาคำสั่งทั้งฉบับที่มีเนื้อหากระทบเกียรติยศชื่อเสียงของบุคคลที่เกี่ยวข้องโดยไม่ลบหรือตัดทอนส่วนที่ระบุตัวบุคคลได้ โดยเฉพาะเมื่อกระบวนการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องยังไม่ถึงที่สุด

คำสั่งลงโทษแพทย์มักมีเรื่องราวของผู้ป่วยอยู่ด้วย คำว่าบุคคลที่เกี่ยวข้องในข้อหารือจึงไม่ได้จำกัดอยู่ที่ตัวแพทย์ ผู้ป่วยหรือญาติที่เป็นผู้ร้องเรียนก็มีส่วนได้เสียกับการตัดทอนข้อมูลก่อนเผยแพร่เช่นกัน

สี่ข้อหารือ สรุปแล้วใครทำอะไรได้บ้าง?

คลินิกและโรงพยาบาลเอกชนต้องทำอะไรให้ถูก?

ข้อหารือทั้งสี่มาจากหน่วยงานของรัฐและสภาวิชาชีพ แต่มาตรา 26 มาตรา 27 มาตรา 33 และมาตรา 37 ใช้กับผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลทุกราย คลินิกเสริมความงาม คลินิกทันตกรรม ห้องแล็บ และโรงพยาบาลเอกชน ถือข้อมูลสุขภาพที่กฎหมายจัดเป็นข้อมูลตามมาตรา 26 ถ้าทำผิด โทษหนักกว่าข้อมูลทั่วไป

ความผิดพลาดที่เกิดง่ายที่สุดคือการเปิดเผย เช่น เจ้าหน้าที่บอกผลตรวจกับญาติที่โทรมาถามโดยผู้ป่วยไม่ได้มอบอำนาจ ส่งผลแล็บผิดคน หรือนำภาพผู้ป่วยไปลงสื่อของคลินิกโดยไม่มีความยินยอมโดยชัดแจ้ง การเปิดเผยข้อมูลสุขภาพที่ฝ่าฝืนมาตรา 27 มีโทษอาญา

ถ้าทำเพื่อแสวงหาประโยชน์ที่มิควรได้ มาตรา 79 วรรคสองเพิ่มโทษเป็นจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 1 ล้านบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ความผิดตามมาตรานี้ยอมความได้ ถ้าคลินิกเป็นนิติบุคคล โทษไปถึงตัวคนที่สั่งการหรือละเว้นหน้าที่ด้วย

รายการด้านล่างใช้ตรวจหน้าเคาน์เตอร์ได้ในเช้าวันเดียว ทุกข้อโยงกับสิ่งที่ สคส. พูดไว้ในข้อหารือ หรือกับมาตราที่ยกมาแล้วข้างบน

• มีช่องทางรับคำขอใช้สิทธิของผู้ป่วย และมีคนรับผิดชอบตอบพร้อมเหตุผลเป็นหนังสือ
• กำหนดระยะเวลาเก็บเวชระเบียนเป็นลายลักษณ์อักษร และมีรอบทบทวนแฟ้มที่พ้นระยะขั้นต่ำตามกฎหมายสถานพยาบาล
• แบบฟอร์มประวัติสุขภาพถามเฉพาะสิ่งที่จำเป็นต่อบริการหรือใบรับรองแพทย์ที่ออก
• ไม่บอกผลตรวจหรือประวัติทางโทรศัพท์ แชต หรือกับญาติ ถ้ายังไม่ได้ยืนยันตัวและอำนาจของผู้ขอ
• ประกาศความเป็นส่วนตัวระบุประเภทหน่วยงานที่อาจได้รับข้อมูล เช่น บริษัทประกัน ห้องแล็บภายนอก หน่วยงานของรัฐ
• จดการเปิดเผยข้อมูลที่ทำโดยไม่ขอความยินยอมทุกครั้งลงบันทึกรายการตามมาตรา 39
• การส่งข้อมูลผู้ป่วยให้หน่วยงานอื่นเป็นประจำ มีข้อตกลงเป็นหนังสือกำหนดวัตถุประสงค์และหน้าที่ของแต่ละฝ่าย

เรื่องใดที่ข้อหารือยังไม่ได้ตอบ?

ข้อหารือตอบตามข้อเท็จจริงที่หน่วยงานถามมา มีอย่างน้อยห้าเรื่องที่ผู้อ่านอาจสงสัยต่อ แต่เอกสารทั้งสี่ฉบับไม่ได้ให้คำตอบไว้ บทความนี้จึงไม่ตอบแทน

• ต้องเก็บประวัติการรักษานานที่สุดกี่ปี ข้อหารือพูดถึงระยะขั้นต่ำ 5 ปีตามกฎหมายสถานพยาบาล และให้โรงพยาบาลพิจารณาความจำเป็นเองหลังจากนั้น ไม่ได้กำหนดเพดาน
• อายุความของคดีแต่ละประเภท ข้อหารือกล่าวถึงคดีที่ยังไม่หมดอายุความเป็นเหตุหนึ่งที่เก็บต่อได้ แต่ไม่ได้ระบุระยะเวลา
• ขอลบเฉพาะบางรายการ เช่น ผลตรวจครั้งเดียว ข้อหารือตอบเรื่องประวัติการรักษาโดยรวม
• ผลตรวจสุขภาพแบบระบุตัวตนจำเป็นจริงหรือไม่ สคส. ให้หน่วยงานผู้ขอพิจารณาความจำเป็นตามภารกิจของตนเอง
• ประวัติโทษของแพทย์ที่พ้นระยะพักใช้แล้วควรแสดงต่อนานเท่าใด สคส. ให้หลักชั่งน้ำหนัก ไม่ได้ให้ตัวเลข

สิทธิขอลบตาม PDPA จึงมีขอบเขตตามวัตถุประสงค์ของการเก็บ เวชระเบียนเป็นข้อมูลที่กฎหมายหลายฉบับต้องการให้คงอยู่ สิ่งที่ผู้ป่วยได้จากข้อหารือนี้คือสิทธิที่จะรู้เหตุผล และสิทธิให้โรงพยาบาลทบทวนเมื่อเหตุผลนั้นหมดไป ถ้าสนใจกรณีเจ้าหน้าที่รัฐมาขอประวัติผู้ป่วย อ่านต่อที่ ตำรวจขอข้อมูลลูกค้า บริษัทส่งให้ได้แค่ไหน

ใครรับผิดชอบเนื้อหานี้?

เรียบเรียงโดยทีมกฎหมาย AIPDPA · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา ภูวรา ครอบตะคุ ทนายความ · เนติบัณฑิตไทย · ที่ปรึกษากฎหมายเทคโนโลยีและทรัพย์สินทางปัญญา

ใบอนุญาตทนายความ 477/2558 · เนติบัณฑิตไทย · นิติศาสตรมหาบัณฑิต กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาและสารสนเทศ (เหรียญทอง)