เจ้าหนี้ขอข้อมูลลูกหนี้จากบริษัท เป็นคำขอที่คำพิพากษาถึงที่สุดอย่างเดียวไม่ได้บังคับให้ต้องให้ ตามข้อหารือ สคส. บริษัทต้องเปิดเผยเมื่อมีหมายเรียกหรือคำสั่งศาลตามมาตรา 24 (6) ถ้าเป็นหนังสือของเจ้าหนี้ ต้องชั่งน้ำหนักตามมาตรา 24 (5) ก่อน ฝ่ายบุคคลจะได้ตารางตัดสินใจ
- คำพิพากษาถึงที่สุดสั่งลูกหนี้ ไม่ได้สั่งธนาคารหรือนายจ้าง สคส. เห็นว่า ป.วิ.แพ่ง ไม่ได้ให้อำนาจเจ้าหนี้เข้าถึงข้อมูลที่คนนอกคดีถืออยู่
- ได้หมายเรียกหรือคำสั่งศาล หรือคำสั่งเจ้าหน้าที่รัฐที่มีอำนาจตามกฎหมาย บริษัทมีหน้าที่เปิดเผยโดยไม่ต้องขอความยินยอม (มาตรา 24 (6))
- ได้แค่หนังสือจากเจ้าหนี้ บริษัทต้องชั่งน้ำหนักเองตามมาตรา 24 (5) ไม่ผ่านต้องขอความยินยอมจากลูกหนี้
- เปิดเผยโดยไม่มีฐาน เสี่ยงโทษปรับทางปกครองไม่เกิน 3 ล้านบาท (มาตรา 83) และค่าสินไหมทดแทนตามมาตรา 77 และ 78
- เปิดเผยแล้วต้องจดในบันทึกรายการตามมาตรา 39 และ สคส. แนะให้จดเหตุผลการชั่งน้ำหนักไว้ด้วย
สมมติว่าเช้าวันจันทร์ ฝ่ายบุคคลได้รับซองจากสำนักงานทนายความ ข้างในมีสำเนาคำพิพากษาถึงที่สุด หนังสือรับรองคดีถึงที่สุด และจดหมายขอทราบเงินเดือน วันจ่ายเงินเดือน กับเลขบัญชีธนาคารของพนักงานคนหนึ่ง เอกสารมีตราศาล มีเลขคดี มีลายมือชื่อทนายความ ดูเป็นทางการทุกแผ่น
บริษัทจำนวนมากส่งข้อมูลให้ทันทีเพราะคิดว่าเป็นเรื่องของศาล อีกจำนวนหนึ่งปฏิเสธทุกฉบับโดยอ้าง PDPA แม้ฉบับนั้นจะเป็นหมายเรียกจริง ทั้งสองทางผิดได้ และผิดแล้วมีมาตราใน พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 รออยู่ สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (สคส.) ตอบข้อหารือเรื่องนี้ไว้แล้วอย่างน้อยสามเรื่อง บทความนี้เรียงให้เห็นว่าเอกสารแบบไหนต้องให้ แบบไหนต้องคิดก่อน
เจ้าหนี้มีคำพิพากษาถึงที่สุด บังคับให้ธนาคารหรือนายจ้างเปิดข้อมูลลูกหนี้ได้หรือไม่?
ไม่ได้ คำถามนี้มีคนถาม สคส. ตรง ๆ ในข้อหารือ สคส. เรื่อง เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาขอให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลเปิดเผยข้อมูลของลูกหนี้ตามคำพิพากษาถึงที่สุด ผู้หารือคือนาย B เจ้าหนี้ตามคำพิพากษาของศาลจังหวัดแห่งหนึ่ง ศาลพิพากษาถึงที่สุดให้จำเลยใช้หนี้แล้ว แต่นาย B ต้องสืบทรัพย์เอง ธนาคารปฏิเสธไม่ให้ข้อมูลบัญชีเงินฝากโดยอ้างว่าเป็นข้อมูลส่วนบุคคล
เรื่องนี้ไม่ได้ตอบกันเบา ๆ คณะอนุกรรมการตอบข้อหารือรับฟังคำชี้แจงจากผู้แทนสำนักงานศาลยุติธรรม สมาคมธนาคารไทย ธนาคารแห่งประเทศไทย สภาทนายความ และกรมบังคับคดี แล้วเสนอให้คณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตีความและวินิจฉัยตามมาตรา 16 (10) ก่อนจะตอบกลับ
| สิ่งที่เจ้าหนี้ขอ | คำตอบตามข้อหารือ |
|---|---|
| ให้ตีความว่าเมื่อเจ้าหนี้ถือคำพิพากษาถึงที่สุด ธนาคารทุกแห่งและหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้องต้องส่งข้อมูลทั้งหมดของลูกหนี้ให้ | ไม่ได้ตีความให้ตามที่ขอ สคส. เห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งไม่มีบทบัญญัติให้อำนาจเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาเข้าถึงข้อมูลของลูกหนี้ที่อยู่กับบุคคลภายนอกคดี เช่น ธนาคาร |
| ให้วางแนวปฏิบัติและทำบันทึกความเข้าใจกับธนาคารแห่งประเทศไทย กรมที่ดิน กรมการขนส่งทางบก และกรมเจ้าท่า ให้มอบข้อมูลแก่เจ้าหนี้โดยพลันเมื่อตรวจหลักฐานครบ | ไม่ได้วางแนวปฏิบัติแบบนั้น สคส. ชี้ว่าการตอบข้อหารือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย และจะแจ้งความเห็นนี้ไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อประกอบการพิจารณาตามหน้าที่และอำนาจของแต่ละแห่ง |
| ให้ถือว่าเรื่องนี้เป็นส่วนของกระบวนการบังคับคดี | การเปิดเผยข้อมูลของธนาคาร กรมที่ดิน หรือหน่วยงานอื่นในฐานะผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล ไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของการพิจารณาพิพากษาคดีหรือการบังคับคดี จึงไม่ได้รับยกเว้นตามมาตรา 4 (5) และ PDPA ใช้บังคับเต็ม |
สคส. พูดถึงประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งไว้อย่างไร
ส่วนนี้นักกฎหมายแพ่งควรอ่านช้า ๆ ข้อหารือระบุว่าการสืบหาทรัพย์สินของลูกหนี้ในคดีแพ่งที่มีคำพิพากษาถึงที่สุด เป็นหน้าที่ของเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา เมื่อพบทรัพย์สินแล้วจึงแจ้งเจ้าพนักงานบังคับคดีให้ยึด อายัด หรือขายทอดตลาด แต่เจ้าหนี้ไม่ได้ถูกทิ้งให้ไม่มีทางไป เพราะ สคส. ชี้สองมาตราที่แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 30) พ.ศ. 2560
- มาตรา 277 ตามที่ข้อหารือสรุป เมื่อเจ้าหนี้มีเหตุอันสมควรเชื่อว่าลูกหนี้มีทรัพย์สินมากกว่าที่ตนทราบ หรือไม่ทราบว่าทรัพย์สินอยู่ที่ใด เจ้าหนี้ยื่นคำขอฝ่ายเดียวเป็นคำร้องให้ศาลไต่สวนได้ ศาลมีอำนาจออกหมายเรียกลูกหนี้หรือบุคคลอื่นที่น่าจะให้ถ้อยคำอันเป็นประโยชน์มาศาล และสั่งให้บุคคลนั้นส่งเอกสารหรือวัตถุพยานเกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้ ตามกำหนดและเงื่อนไขที่ศาลเห็นสมควร
- มาตรา 283 ตามที่ข้อหารือสรุป เมื่อมีเหตุอันควรเชื่อว่ามีทรัพย์สิน บัญชี เอกสาร จดหมาย หรือวัตถุอื่นเกี่ยวกับทรัพย์สินหรือกิจการของลูกหนี้ อยู่ในสถานที่ที่บุคคลอื่นครอบครอง เจ้าหนี้ยื่นคำร้องฝ่ายเดียวขอให้ศาลออกหมายค้นได้ ศาลไต่สวนโดยไม่ชักช้า ถ้าพอใจตามพยานหลักฐาน ศาลออกหมายค้นให้เจ้าพนักงานบังคับคดีตรวจสอบและยึดได้ภายในขอบเขตที่ศาลเห็นว่าจำเป็น
สคส. จึงสรุปว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งวางขั้นตอนเข้าถึงข้อมูลทรัพย์สินของลูกหนี้ไว้แล้ว และนาย B ใช้ขั้นตอนนั้นได้ ตัวบทของประมวลกฎหมายดังกล่าวไม่อยู่ในคลังกฎหมายของเรา ย่อหน้าข้างบนจึงเล่าตามที่ข้อหารือสรุปเท่านั้น ใครจะยื่นคำร้องจริงต้องเปิดตัวบทฉบับปัจจุบันประกอบ
หนังสือแบบไหนต้องให้ทันที แบบไหนบริษัทต้องตัดสินใจเอง?
ข้อหารือสามเรื่องแบ่งเอกสารที่มาถึงบริษัทออกเป็นสามกลุ่มตามอำนาจของคนที่ส่งมา ฐานทางกฎหมายที่ใช้ต่างกัน และภาระของบริษัทก็ต่างกันมาก กลุ่มแรกบริษัทไม่ต้องชั่งน้ำหนักอะไร กลุ่มที่สองและสามบริษัทต้องคิดเอง จดเอง และตอบคำถามเองถ้าลูกหนี้ร้องเรียน
| ใครขอ | เอกสารที่ถือมา | ให้หรือไม่ให้ | ฐานตาม PDPA | ต้องจดอะไร |
|---|---|---|---|---|
| ศาล | หมายเรียกหรือคำสั่งศาลให้มาให้ถ้อยคำ หรือส่งเอกสารหรือวัตถุพยาน | ต้องให้ตามที่หมายหรือคำสั่งระบุ ไม่ต้องขอความยินยอม | มาตรา 24 (6) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง (ข้อหารือเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา) | เลขคดี เลขหมาย วันที่ รายการที่ส่ง ผู้รับ |
| หน่วยงานหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐที่กฎหมายให้อำนาจเรียกเอกสาร เช่น พนักงานเจ้าหน้าที่ของ สคบ. | หนังสือเรียกที่อ้างมาตราที่ให้อำนาจ | ต้องให้ เท่าที่จำเป็นตามที่เรียก | มาตรา 24 (6) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง และมาตรา 21 วรรคสอง (2) (ข้อหารือบริษัท ช.) | กฎหมายและมาตราที่อ้าง ชื่อตำแหน่งผู้เรียก รายการที่ส่ง จดลงบันทึกรายการตามมาตรา 39 |
| เจ้าหนี้ตามคำพิพากษา หรือทนายของเจ้าหนี้ | จดหมายขอข้อมูล แนบคำพิพากษาและหนังสือรับรองคดีถึงที่สุด | ไม่มีหน้าที่ต้องให้ บริษัทชั่งน้ำหนักเอง ผ่านจึงให้ได้ ไม่ผ่านต้องขอความยินยอมจากลูกหนี้ | มาตรา 24 (5) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง | ผลการประเมิน 3 ขั้น เหตุผลที่ให้หรือไม่ให้ รายการที่ส่ง และการเปิดเผยตามมาตรา 27 วรรคสาม |
| ผู้ให้กู้ของบริษัท ขอรายชื่อลูกหนี้ของบริษัทเป็นหลักประกันทางธุรกิจ | ข้อสัญญาเงินกู้ระหว่างบริษัทกับผู้ให้กู้ | ให้ได้ถ้าการประเมินผ่าน ส่งเท่าที่จำเป็นทั้งรายการและความถี่ | มาตรา 24 (5) ไม่ใช่ความยินยอมที่ผูกกับสัญญากู้ และไม่ใช่มาตรา 24 (3) (ข้อหารือบริษัท ฉ) | ผลการประเมิน ข้อสัญญาที่ห้ามผู้ให้กู้ใช้ข้อมูลนอกวัตถุประสงค์ ช่องทางรับคำคัดค้าน |
| บุคคลหรือหน่วยงานที่ไม่มีอำนาจตามกฎหมายในการเรียก ขอความอนุเคราะห์มาเฉย ๆ | หนังสือขอความร่วมมือ ไม่อ้างมาตราที่ให้อำนาจ | ห้ามอ้างว่าทำตามกฎหมาย ต้องหาฐานอื่นเป็นรายกรณี | ใช้มาตรา 24 (6) ไม่ได้ อาจเป็นมาตรา 24 (5) ถ้าประเมินผ่าน (ข้อสังเกตในข้อหารือบริษัท ช.) | เหตุผลที่ให้หรือปฏิเสธ และหนังสือตอบ |
| ผู้ทวงถามหนี้โทรมาที่ฝ่ายบุคคล | ไม่มีเอกสาร | ไม่ให้ข้อมูลทางโทรศัพท์ ขอให้ทำเป็นหนังสือ | ยังไม่มีฐาน จนกว่าจะได้คำขอเป็นหนังสือมาประเมิน | วันเวลา ชื่อผู้โทร สิ่งที่ถาม และคำตอบที่ให้ |
(6) เป็นการปฏิบัติตามกฎหมายของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล
ข้อหารือเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาใช้คำว่าบริษัทที่ได้รับหมายเรียกหรือคำสั่งศาล หรือคำสั่งจากหน่วยงานหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอื่นที่มีหน้าที่และอำนาจตามกฎหมาย ย่อมมีหน้าที่เปิดเผย ส่วนกรณีได้รับคำร้องขอจากเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา ข้อหารือเปลี่ยนคำเป็นมีหน้าที่พิจารณา ความต่างของสองคำนี้คือเนื้อหาทั้งหมดของบทความ
(5) เป็นการจำเป็นเพื่อประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมายของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล หรือของบุคคลหรือนิติบุคคลอื่นที่ไม่ใช่ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล เว้นแต่ประโยชน์ดังกล่าวมีความสำคัญน้อยกว่าสิทธิขั้นพื้นฐานในข้อมูลส่วนบุคคลของเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคล
ได้แค่จดหมายจากเจ้าหนี้ บริษัทต้องชั่งน้ำหนักอย่างไร?
สคส. ให้ใช้การประเมินประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมาย (Legitimate Interest Assessment: LIA) สามขั้น และให้ดูเป็นพิเศษว่าประโยชน์ของเจ้าหนี้สำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่าสิทธิในความเป็นส่วนตัวที่ลูกหนี้จะเสียไปหรือไม่ ถ้าประเมินแล้วไม่ผ่านขั้นใดขั้นหนึ่ง การเปิดเผยต้องได้รับความยินยอมจากลูกหนี้
รายละเอียดของแต่ละขั้นอ่านต่อได้ที่ อ้างประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมาย ต้องตอบ 3 คำถามให้ได้ ตารางด้านล่างเอาสามขั้นนั้นมาวางกับจดหมายขอข้อมูลลูกหนี้โดยเฉพาะ
| ขั้นตามข้อหารือ | สิ่งที่ สคส. ให้พิจารณา | คำถามที่ควรถามกับจดหมายฉบับนี้ |
|---|---|---|
| 1 การทดสอบวัตถุประสงค์ (Purpose Test) | เหตุผลและประโยชน์ที่จะได้จากการเปิดเผย ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ | มีคำพิพากษาถึงที่สุดจริงหรือไม่ ผู้ขอเป็นเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาหรือผู้รับมอบอำนาจจริงหรือไม่ ขอไปเพื่อบังคับคดีจริงหรือเพื่อกดดันลูกหนี้ |
| 2 การทดสอบความจำเป็น (Necessity Test) | จำเป็นแค่ไหน และมีวิธีอื่นที่กระทบสิทธิของเจ้าของข้อมูลน้อยกว่าหรือไม่ | เจ้าหนี้ยื่นคำร้องต่อศาลตามช่องทางที่ สคส. ชี้ไว้ได้หรือไม่ ข้อมูลที่ขอเกินกว่าที่ต้องใช้ระบุทรัพย์สินหรือไม่ ตอบแค่ว่ายังเป็นพนักงานอยู่หรือไม่พอหรือไม่ |
| 3 การทดสอบความสมดุลแห่งสิทธิ (Balancing Test) | ชั่งประโยชน์ของเจ้าหนี้กับสิทธิขั้นพื้นฐานของลูกหนี้ ต้องไม่กระทบสิทธิในความเป็นส่วนตัวเกินสมควร | ลูกหนี้คาดหมายได้หรือไม่ว่านายจ้างจะส่งข้อมูลนี้ให้คนนอก ประกาศความเป็นส่วนตัวเขียนถึงผู้รับประเภทนี้หรือยัง ข้อมูลที่ขอพาดถึงคนอื่น เช่น ครอบครัว หรือเป็นข้อมูลตามมาตรา 26 หรือไม่ |
ขั้นที่สองคือจุดที่จดหมายของเจ้าหนี้ตกบ่อยที่สุด เพราะ สคส. เพิ่งบอกในข้อหารือเดียวกันว่ามีช่องทางผ่านศาลอยู่ บริษัทที่ตอบว่าขอให้ผู้ขอใช้ช่องทางตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง แล้วบริษัทจะปฏิบัติตามหมายเรียกหรือคำสั่งศาลทันที จึงมีข้อหารือรองรับ และไม่ได้ขัดขวางการบังคับคดี
ถ้าลูกหนี้คัดค้าน
ข้อมูลที่เปิดเผยด้วยฐานมาตรา 24 (5) เจ้าของข้อมูลมีสิทธิคัดค้านตามมาตรา 32 (1) ข้อหารือระบุว่าเมื่อลูกหนี้ใช้สิทธินี้ บริษัทมีหน้าที่พิสูจน์ว่ามีเหตุอันชอบด้วยกฎหมายที่สำคัญยิ่งกว่า หรือการเปิดเผยเป็นไปเพื่อสิทธิเรียกร้องตามกฎหมาย ภาระพิสูจน์อยู่กับบริษัท ไม่ได้อยู่กับเจ้าหนี้ที่ได้ข้อมูลไปแล้ว
(ข) การเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลนั้นเป็นไปเพื่อก่อตั้งสิทธิเรียกร้องตามกฎหมาย การปฏิบัติตามหรือการใช้สิทธิเรียกร้องตามกฎหมาย หรือการยกขึ้นต่อสู้สิทธิเรียกร้องตามกฎหมาย
สามข้อหารือ สามคำตอบ บริษัทของคุณตรงกับเรื่องไหน?
ไม่ได้รับยกเว้นตามมาตรา 4 (5) ผู้ถือข้อมูลมีหน้าที่เปิดเผยเมื่อได้รับหมายเรียกหรือคำสั่งศาลตามมาตรา 24 (6) ถ้าได้แค่คำร้องขอจากเจ้าหนี้ ต้องประเมินตามมาตรา 24 (5) ไม่ผ่านต้องขอความยินยอม ธนาคารยังต้องดูกฎหมายว่าด้วยธุรกิจสถาบันการเงิน และหน่วยงานรัฐต้องดู พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 ด้วย
สคส. เห็นว่าการกำหนดให้ลูกค้ายินยอมเปิดเผยข้อมูลแก่ผู้ให้กู้เป็นเงื่อนไขของการทำสัญญากู้ ทำไม่ได้ตามมาตรา 19 วรรคสี่ ฐานสัญญาตามมาตรา 24 (3) ก็ไม่เหมาะ เพราะการเปิดเผยนี้เป็นประโยชน์ของบริษัทเอง ทางที่เหลือคือประเมินตามมาตรา 24 (5) โดยส่งเท่าที่จำเป็นทั้งรายการและความถี่ และเปิดช่องให้ลูกค้าคัดค้านได้
สคบ. ใช้อำนาจพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 5 (4) แห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 เรียกเอกสารและหลักฐาน บริษัทจึงมีหน้าที่เปิดเผยตามมาตรา 24 (6) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง ส่งนอกวัตถุประสงค์เดิมได้ตามมาตรา 21 วรรคสอง (2) แต่ต้องส่งเท่าที่จำเป็นตามมาตรา 22 จดลงบันทึกรายการ และระบุหน่วยงานประเภทนี้ในประกาศความเป็นส่วนตัว
เรื่องบริษัท ช.: ผู้ขอเป็นหน่วยงานรัฐ ไม่ได้แปลว่า PDPA ไม่ใช้
บริษัท ช. ถามว่าคำขอของ สคบ. เข้าข้อยกเว้นมาตรา 4 (2) เรื่องหน่วยงานที่มีหน้าที่รักษาความมั่นคงของรัฐหรือไม่ สคส. เห็นว่าข้อยกเว้นนี้หมายถึงเฉพาะกิจกรรมหรือภารกิจที่เกี่ยวกับการรักษาความมั่นคงของรัฐ งานรับเรื่องร้องทุกข์และคุ้มครองสิทธิผู้บริโภคมีขอบเขตกว้างและไม่เข้าลักษณะนั้น PDPA จึงยังใช้กับเรื่องนี้
คำตอบข้อนี้ไม่ได้ลดอำนาจของ สคบ. เพราะ สคส. ตอบต่อทันทีว่าบริษัทต้องส่งข้อมูลตามที่เรียก
บทเรียนสำหรับบริษัทอยู่ที่ประโยคถัดไปของข้อหารือ การที่ผู้ควบคุมข้อมูลรายหนึ่งเปิดเผยข้อมูลให้หน่วยงานรัฐที่มีหน้าที่รักษาความมั่นคง ก็ไม่ทำให้ผู้เปิดเผยได้รับยกเว้นไปด้วย บริษัทยังต้องทำตาม PDPA ครบ หลักเดียวกับที่อธิบายไว้ใน ตำรวจขอข้อมูลลูกค้า บริษัทส่งให้ได้แค่ไหน บทความนั้นว่าด้วยคำขอในคดีอาญา ส่วนบทความนี้ว่าด้วยคำขอทางแพ่งและพาณิชย์
สคส. ยังระบุว่าผู้ให้บริการโทรคมนาคมต้องดูกฎหมายเฉพาะของตนด้วยตามมาตรา 3 (1) ของ PDPA คือกฎหมายว่าด้วยองค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ กฎหมายว่าด้วยการประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กสทช. เรื่องมาตรการคุ้มครองสิทธิของผู้ใช้บริการโทรคมนาคม ลงวันที่ 17 สิงหาคม 2566 ธุรกิจที่มีกฎหมายเฉพาะกำกับ เช่น ธนาคาร ประกันภัย โรงพยาบาล ต้องเปิดกฎหมายของตัวเองคู่กันเสมอ
เรื่องบริษัท ฉ: วันหนึ่งบริษัทของคุณอาจเป็นฝ่ายถูกขอรายชื่อลูกหนี้ทั้งพอร์ต
ผู้ให้กู้ของบริษัท ฉ กำหนดให้บริษัทเปิดเผยชื่อ เลขประจำตัวประชาชน ที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ เลขที่สัญญา ยอดผ่อนคงเหลือ และมูลค่าสิทธิเรียกร้องของลูกค้า เพื่อเตรียมโอนสิทธิเรียกร้องในอนาคต และต้องเติมพอร์ตให้ครบทุกเดือน บริษัทถามว่าเขียนความยินยอมไว้ในสัญญากู้ของลูกค้าเลยได้หรือไม่
ในการเข้าทำสัญญาซึ่งรวมถึงการให้บริการใด ๆ ต้องไม่มีเงื่อนไขในการให้ความยินยอมเพื่อเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลที่ไม่มีความจำเป็นหรือเกี่ยวข้องสำหรับการเข้าทำสัญญาซึ่งรวมถึงการให้บริการนั้น ๆ
สคส. ชี้อีกว่าความยินยอมถอนได้ทุกเมื่อ หลักประกันที่ต้องส่งข้อมูลต่อเนื่องจึงตั้งอยู่บนฐานที่ไม่แน่นอน ทางที่ข้อหารือเปิดไว้คือมาตรา 24 (5) โดยประโยชน์ทางธุรกิจของบริษัทเป็นประโยชน์โดยชอบด้วยกฎหมายได้ถ้าประเมินสามขั้นแล้วผ่าน ข้อหารือยกตัวอย่างเหตุผล เช่น การโอนสิทธิเรียกร้องไม่ทำให้ลูกค้าต้องรับผิดเกินหนี้เดิม และลูกค้าพึงคาดหมายได้โดยสุจริต
เงื่อนไขที่ตามมามีหลายข้อ บริษัทควรส่งเฉพาะรายการที่จำเป็นต่อการเป็นหลักประกัน ถ้าใช้ข้อมูลที่ระบุตัวบุคคลได้น้อยกว่าแล้วบรรลุวัตถุประสงค์ได้ก็ควรเลือกทางนั้น ต้องทบทวนความถี่ ต้องแจ้งผู้รับประเภทนี้ในประกาศความเป็นส่วนตัวตามมาตรา 23 (4) ต้องมีช่องทางรับคำคัดค้านตามมาตรา 32 (1) และต้องผูกผู้ให้กู้ไม่ให้ใช้ข้อมูลนอกวัตถุประสงค์ตามมาตรา 27 วรรคสองและมาตรา 37 (2)
ผู้ทวงถามหนี้โทรมาถามฝ่ายบุคคล ตอบอะไรได้บ้าง?
กรณีนี้เกิดบ่อยกว่าหนังสือจากทนายความ และมีกฎหมายอีกฉบับเข้ามาเกี่ยว พ.ร.บ.การทวงถามหนี้ พ.ศ. 2558 มาตรา 8 ห้ามผู้ทวงถามหนี้ติดต่อบุคคลอื่นที่ไม่ใช่ลูกหนี้เพื่อการทวงถามหนี้ เว้นแต่บุคคลที่ลูกหนี้ระบุไว้ และจำกัดเรื่องที่ถามคนอื่นได้ไว้แคบมาก
การติดต่อกับบุคคลอื่นนอกจากบุคคลตามวรรคหนึ่ง ให้กระทำได้เพื่อวัตถุประสงค์ในการสอบถาม หรือยืนยันข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ติดต่อลูกหนี้หรือบุคคลซึ่งลูกหนี้ได้ระบุไว้เพื่อการทวงถามหนี้เท่านั้น
มาตรา 8 เป็นหน้าที่ของผู้ทวงถามหนี้ ไม่ได้สั่งให้นายจ้างตอบ และไม่ได้เป็นฐานตาม PDPA ให้นายจ้าง แต่ช่วยฝ่ายบุคคลได้มาก เพราะถ้าผู้โทรเป็นผู้ทวงถามหนี้ตามนิยามในมาตรา 3 แล้วถามเงินเดือน วันเงินเดือนออก หรือบอกว่าพนักงานคนนี้ติดหนี้ ผู้โทรกำลังทำเกินกรอบที่มาตรา 8 และมาตรา 11 (3) ของ พ.ร.บ.การทวงถามหนี้วางไว้ บริษัทไม่มีเหตุต้องร่วมมือ
แนวปฏิบัติที่ทีม AIPDPA แนะนำคือให้พนักงานรับสายตอบประโยคเดียวว่าบริษัทไม่ให้ข้อมูลพนักงานทางโทรศัพท์ ขอให้ส่งคำขอเป็นหนังสือถึงฝ่ายกฎหมาย แล้วจดวันเวลาและชื่อผู้โทรไว้ ข้อนี้เป็นแนวปฏิบัติ ไม่ใช่หน้าที่ตามกฎหมาย แต่ตัดความเสี่ยงที่พนักงานคนหนึ่งจะเปิดเผยข้อมูลแทนบริษัทโดยไม่มีใครประเมิน
ให้ผิดกับปฏิเสธผิด บริษัทเสียอะไร?
ความผิดพลาดสองทางมีผลคนละแบบ ทางแรกคือให้ข้อมูลโดยไม่มีฐาน ผลตกอยู่ใน PDPA ทั้งทางแพ่ง ทางปกครอง และในบางกรณีทางอาญา ทางที่สองคือปฏิเสธเมื่อกฎหมายสั่งให้ส่ง ผลตกอยู่ในกฎหมายที่ให้อำนาจผู้เรียก ตารางด้านล่างอ้างเฉพาะมาตราที่อยู่ในคลังกฎหมายของเรา และสิ่งที่ข้อหารือระบุไว้เอง
| ความผิดพลาด | ผลตามกฎหมาย | ที่มา |
|---|---|---|
| ส่งข้อมูลลูกหนี้ให้เจ้าหนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมและไม่มีฐานตามมาตรา 24 | โทษปรับทางปกครองไม่เกิน 3 ล้านบาท | PDPA มาตรา 83 (ฝ่าฝืนมาตรา 27 วรรคหนึ่ง) |
| ข้อมูลที่ส่งมีข้อมูลตามมาตรา 26 ปนอยู่ เช่น ข้อมูลสุขภาพ หรือประวัติอาชญากรรม | โทษปรับทางปกครองไม่เกิน 5 ล้านบาท และถ้าเข้าเงื่อนไขมาตรา 79 วรรคหนึ่ง มีโทษจำคุกไม่เกิน 6 เดือน หรือปรับไม่เกิน 5 แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ | PDPA มาตรา 84 และมาตรา 79 |
| ลูกหนี้เสียหายจากการเปิดเผย เช่น ถูกทวงหนี้ถึงที่ทำงาน | ค่าสินไหมทดแทน ไม่ว่าจงใจหรือประมาทเลินเล่อหรือไม่ก็ตาม และศาลสั่งเพิ่มเพื่อการลงโทษได้ไม่เกิน 2 เท่าของค่าสินไหมทดแทนที่แท้จริง | PDPA มาตรา 77 และมาตรา 78 |
| ส่งทั้งแฟ้ม เกินกว่าที่หมายหรือหนังสือเรียกระบุ | โทษปรับทางปกครองไม่เกิน 3 ล้านบาท | PDPA มาตรา 83 (มาตรา 21 และ 22) ข้อหารือบริษัท ช. ย้ำให้เปิดเผยเท่าที่จำเป็น |
| เปิดเผยแล้วไม่จดลงบันทึกรายการ | โทษปรับทางปกครองไม่เกิน 1 ล้านบาท | PDPA มาตรา 82 (มาตรา 39 วรรคหนึ่ง) ประกอบมาตรา 27 วรรคสาม |
| ปฏิเสธไม่ส่งเอกสารตามที่พนักงานเจ้าหน้าที่ของ สคบ. เรียกตามมาตรา 5 | สคส. ระบุว่าเป็นความผิดอาญาตามมาตรา 45 แห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 | ข้อหารือบริษัท ช. (ตัวบท พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภคไม่อยู่ในคลังของเรา จึงไม่ระบุอัตราโทษ) |
| ปฏิเสธหมายเรียกหรือคำสั่งศาลโดยอ้าง PDPA | สคส. เห็นว่าบริษัทมีหน้าที่เปิดเผยตามหมายหรือคำสั่งนั้น PDPA ใช้เป็นข้ออ้างไม่ส่งไม่ได้ ผลของการไม่ปฏิบัติตามหมายศาลเป็นไปตามกฎหมายวิธีพิจารณาความ | ข้อหารือเจ้าหนี้ตามคำพิพากษา (ไม่ระบุผลตามกฎหมายวิธีพิจารณา เพราะตัวบทไม่อยู่ในคลัง) |
ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา 21 มาตรา 22 มาตรา 24 มาตรา 25 วรรคหนึ่ง มาตรา 27 วรรคหนึ่งหรือวรรคสอง มาตรา 28 มาตรา 32 วรรคสอง หรือมาตรา 37 หรือขอความยินยอมโดยการหลอกลวงหรือทำให้เจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลเข้าใจผิดในวัตถุประสงค์ หรือไม่ปฏิบัติตามมาตรา 21 ซึ่งได้นำมาใช้บังคับโดยอนุโลมตามมาตรา 25 วรรคสอง หรือส่งหรือโอนข้อมูลส่วนบุคคลโดยไม่เป็นไปตามมาตรา 29 วรรคหนึ่งหรือวรรคสาม ต้องระวางโทษปรับทางปกครองไม่เกินสามล้านบาท
ให้ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลหรือผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลจ่ายค่าสินไหมทดแทนเพื่อการลงโทษเพิ่มขึ้นจากจำนวนค่าสินไหมทดแทนที่แท้จริงที่ศาลกำหนดได้ตามที่ศาลเห็นสมควร แต่ไม่เกินสองเท่าของค่าสินไหมทดแทนที่แท้จริงนั้น
ข้อต่อสู้ที่จดหมายของเจ้าหนี้ให้บริษัทไม่ได้
มาตรา 77 ให้ผู้ควบคุมข้อมูลพ้นความรับผิดทางแพ่งได้ในสองกรณี กรณีที่สองตรงกับเรื่องนี้พอดี
(2) เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติการตามหน้าที่และอำนาจตามกฎหมาย
อ่านตามถ้อยคำ บริษัทที่ส่งข้อมูลตามหมายเรียกของศาลหรือหนังสือเรียกของพนักงานเจ้าหน้าที่ มีข้อต่อสู้นี้ไว้ใช้ถ้าลูกหนี้ฟ้อง ส่วนบริษัทที่ส่งตามจดหมายของเจ้าหนี้หรือทนายของเจ้าหนี้ ไม่มี เพราะเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ และจดหมายไม่ใช่คำสั่ง ข้อนี้เป็นการอ่านตัวบทของทีม AIPDPA ไม่ใช่ความเห็นของ สคส. แต่เป็นเหตุผลที่ทำให้เอกสารสองแบบนี้เสี่ยงต่างกันมากสำหรับคนที่ต้องลงชื่อส่ง
ใครในบริษัทรับผิด
โทษปรับทางปกครองและค่าสินไหมทดแทนตกที่ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล คือตัวบริษัท ส่วนโทษอาญาตามมาตรา 79 ผูกกับข้อมูลตามมาตรา 26 และเมื่อบริษัททำผิดอาญา มาตรา 81 พาไปถึงตัวบุคคลได้ ทั้งคนที่สั่ง และคนที่มีหน้าที่ต้องสั่งแต่ปล่อยไว้ บริษัทที่ไม่มีใครถูกกำหนดให้ตรวจหนังสือขอข้อมูลก่อนส่ง จึงเสี่ยงที่ข้อหลังนี้
ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้เป็นนิติบุคคล ถ้าการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้นเกิดจากการสั่งการหรือการกระทำของกรรมการหรือผู้จัดการ หรือบุคคลใดซึ่งรับผิดชอบในการดำเนินงานของนิติบุคคลนั้น หรือในกรณีที่บุคคลดังกล่าวมีหน้าที่ต้องสั่งการหรือกระทำการและละเว้นไม่สั่งการหรือไม่กระทำการจนเป็นเหตุให้นิติบุคคลนั้นกระทำความผิด ผู้นั้นต้องรับโทษตามที่บัญญัติไว้สำหรับความผิดนั้น ๆ ด้วย
ได้รับหนังสือขอข้อมูลลูกหนี้ ต้องตรวจอะไรก่อนตอบ?
รายการด้านล่างใช้กับหนังสือทุกฉบับที่ขอข้อมูลของลูกหนี้ ลูกค้า หรือพนักงาน ข้อ 1 ถึง 3 แยกว่าหนังสืออยู่กลุ่มไหนในตารางตัดสินใจ ข้อ 4 ถึง 8 คือสิ่งที่ต้องทำไม่ว่าจะให้หรือปฏิเสธ ข้อที่เป็นแนวปฏิบัติของทีม AIPDPA เขียนกำกับไว้ในวงเล็บ
- ใครลงชื่อ ศาล เจ้าพนักงานบังคับคดี พนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานรัฐ หรือทนายความของคู่ความ ตราศาลบนสำเนาคำพิพากษาที่แนบมาไม่ได้ทำให้จดหมายของทนายความกลายเป็นคำสั่งศาล
- อ้างอำนาจอะไร หนังสือระบุกฎหมายและมาตราที่ให้อำนาจเรียกเอกสารหรือไม่ ถ้าเขียนว่าขอความอนุเคราะห์โดยไม่อ้างอำนาจ ข้อหารือบริษัท ช. บอกแล้วว่าใช้มาตรา 24 (6) ไม่ได้
- ตรวจว่าเป็นของจริง โทรกลับไปที่หมายเลขกลางของศาลหรือหน่วยงาน ไม่ใช่หมายเลขในหนังสือ (แนวปฏิบัติ)
- ขอข้อมูลของใคร รายการใด ช่วงเวลาใด ถ้าหนังสือเขียนกว้าง เช่น ขอข้อมูลทั้งหมด ให้ถามกลับเป็นหนังสือว่าต้องใช้รายการใด เพื่ออะไร
- ข้อมูลที่ขอเก็บมาด้วยฐานอะไร และมีข้อมูลตามมาตรา 26 ปนหรือไม่ เปิดบันทึกรายการดูก่อน ถ้ามีข้อมูลสุขภาพหรือประวัติอาชญากรรม ให้คัดออกหรือส่งเรื่องให้ทนายความดู
- ประเมินและจดเหตุผล ถ้าเป็นกลุ่มที่ต้องใช้มาตรา 24 (5) ทำการประเมิน 3 ขั้น แล้วให้ผู้มีอำนาจลงชื่อ สคส. แนะให้จดเหตุผลการชั่งน้ำหนักไว้ในบันทึกรายการตามมาตรา 39 ด้วย
- ส่งเท่าที่จำเป็นและส่งให้ปลอดภัย คัดเฉพาะรายการที่ระบุ ปิดข้อมูลของคนอื่นในเอกสารเดียวกัน ส่งทางช่องทางที่ตรวจสอบย้อนได้ ตามมาตรา 22 และมาตรา 37 (1)
- จดการเปิดเผยหรือการปฏิเสธ วันที่ ผู้ขอ เอกสารที่อ้าง รายการที่ส่ง ฐานที่ใช้ และคนที่อนุมัติ ตามมาตรา 27 วรรคสาม
ทดสอบตัวเอง 5 ข้อ
ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ ถ้าตอบไม่ใช่ตั้งแต่สองข้อขึ้นไป บริษัทของคุณมีโอกาสส่งข้อมูลผิดหรือปฏิเสธผิดตั้งแต่ซองฉบับถัดไป
- พนักงานที่รับเอกสารและรับสายรู้หรือไม่ว่าต้องส่งหนังสือขอข้อมูลทุกฉบับให้ใคร และห้ามตอบเอง
- บริษัทแยกออกหรือไม่ว่าฉบับไหนเป็นหมายเรียกหรือคำสั่งศาล ฉบับไหนเป็นจดหมายของคู่ความ
- มีแบบประเมิน 3 ขั้นพร้อมใช้ และมีคนที่มีอำนาจลงชื่อหรือไม่
- ประกาศความเป็นส่วนตัวของลูกค้าและพนักงานระบุผู้รับประเภทศาล หน่วยงานรัฐ และผู้มีสิทธิตามกฎหมายตามมาตรา 23 (4) แล้วหรือยัง
- ปีที่ผ่านมาบริษัทเปิดเผยข้อมูลให้คนนอกกี่ครั้ง ตอบได้จากบันทึกรายการ หรือต้องไล่ถามทีละแผนก
แผน 7 วัน ปิดช่องโหว่ก่อนหนังสือฉบับถัดไปมาถึง
- วันที่ 1กำหนดจุดรับเรื่องเดียว หนังสือและสายโทรศัพท์ที่ขอข้อมูลบุคคลทุกเรื่องส่งให้ฝ่ายกฎหมายหรือ DPO แจ้งฝ่ายบุคคล ฝ่ายบัญชี ฝ่ายขาย และพนักงานต้อนรับมาตรา 37 (1)
- วันที่ 2ไล่ดูย้อนหลัง 12 เดือนว่าเคยส่งข้อมูลให้เจ้าหนี้ ทนายความ หรือหน่วยงานใดบ้าง ฉบับไหนไม่ได้จด ให้จดย้อนพร้อมเหตุผลเท่าที่มีหลักฐานมาตรา 27 วรรคสาม · 39
- วันที่ 3ทำแบบคัดแยกหนังสือหนึ่งหน้าตามตารางตัดสินใจ: ศาล เจ้าหน้าที่ที่มีอำนาจ เจ้าหนี้ ผู้ขอความอนุเคราะห์มาตรา 24 (5) (6)
- วันที่ 4ทำแบบประเมิน 3 ขั้นสำหรับคำขอของเจ้าหนี้ กำหนดผู้อนุมัติ และเตรียมหนังสือตอบปฏิเสธที่ชี้ช่องทางผ่านศาลตามที่ สคส. อธิบายมาตรา 24 (5) · 32 (1)
- วันที่ 5ตรวจประกาศความเป็นส่วนตัวของลูกค้าและพนักงาน เพิ่มประเภทผู้รับและวัตถุประสงค์ที่ต้องเปิดเผยตามกฎหมายมาตรา 23 (1) (4)
- วันที่ 6ถ้าบริษัทส่งรายชื่อลูกหนี้ให้ผู้ให้กู้ ผู้รับโอนสิทธิ หรือบริษัทติดตามหนี้เป็นประจำ ทบทวนรายการ ความถี่ และข้อสัญญาห้ามใช้นอกวัตถุประสงค์ตามแนวข้อหารือบริษัท ฉมาตรา 22 · 27 วรรคสอง · 37 (2)
- วันที่ 7ซ้อมหนึ่งรอบด้วยหนังสือสมมติสามฉบับ: หมายเรียกศาล จดหมายทนายเจ้าหนี้ และสายโทรศัพท์จากผู้ทวงถามหนี้ ดูว่าเรื่องไปถึงคนที่ถูกต้องภายในวันเดียวหรือไม่แนวปฏิบัติ
ฝั่งเจ้าหนี้และทนายความ ขออย่างไรให้ได้ข้อมูล?
ข้อหารือของนาย B บอกเจ้าหนี้ชัดว่าทางที่บังคับผู้ถือข้อมูลได้คือทางศาล เมื่อศาลออกหมายเรียกหรือมีคำสั่ง ธนาคารหรือนายจ้างมีหน้าที่เปิดเผยตามมาตรา 24 (6) และไม่มีเหตุให้อ้าง PDPA ปฏิเสธ จดหมายตรงถึงผู้ถือข้อมูลยังส่งได้ แต่ผู้รับมีสิทธิปฏิเสธ และผู้รับที่รอบคอบจะปฏิเสธถ้าจดหมายไม่ช่วยให้เขาประเมินผ่าน
- ระบุวัตถุประสงค์ให้แคบ เพื่อบังคับคดีตามคำพิพากษาคดีใด แนบหลักฐานว่าคดีถึงที่สุดและหลักฐานการเป็นผู้รับมอบอำนาจ
- ขอเท่าที่ต้องใช้ ขอรายการที่ใช้ระบุทรัพย์สินได้ ไม่ขอทั้งแฟ้มประวัติ คำขอกว้างตกขั้นความจำเป็นเสมอ
- อธิบายว่าทำไมต้องขอทางนี้ ผู้รับต้องตอบคำถามว่ามีวิธีอื่นที่กระทบลูกหนี้น้อยกว่าหรือไม่
- รับข้อผูกพันเรื่องการใช้ข้อมูล มาตรา 27 วรรคสองผูกผู้รับข้อมูลอยู่แล้ว เขียนยืนยันไว้ในจดหมายจะช่วยผู้รับตัดสินใจ
- ถ้าเป็นผู้ทวงถามหนี้ตาม พ.ร.บ.การทวงถามหนี้ อย่าบอกนายจ้างว่าลูกหนี้ติดหนี้ และอย่าถามเกินข้อมูลสถานที่ติดต่อ มาตรา 8 และมาตรา 11 (3) ห้ามไว้
บุคคลหรือนิติบุคคลที่ได้รับข้อมูลส่วนบุคคลมาจากการเปิดเผยตามวรรคหนึ่ง จะต้องไม่ใช้หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อวัตถุประสงค์อื่นนอกเหนือจากวัตถุประสงค์ที่ได้แจ้งไว้กับผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลในการขอรับข้อมูลส่วนบุคคลนั้น
เรื่องไหนที่ข้อหารือสามเรื่องนี้ยังไม่ได้ตอบ?
ข้อหารือเป็นความเห็นของคณะอนุกรรมการตอบข้อหารือต่อข้อเท็จจริงที่ถามมา เป็นคำแนะนำทางกฎหมาย ไม่ใช่คำสั่งหรือคำพิพากษา เรื่องนาย B มีน้ำหนักเพิ่มตรงที่คณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตีความตามมาตรา 16 (10) ก่อนตอบ ถึงอย่างนั้นยังมีอย่างน้อยสี่เรื่องที่บทความนี้ไม่ตอบแทน
- ผลของการชั่งน้ำหนักในแต่ละกรณี สคส. วางวิธีคิด ไม่ได้บอกว่าเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาชนะการชั่งน้ำหนักเสมอหรือแพ้เสมอ บริษัทต้องประเมินเองทีละคำขอ
- กฎหมายเฉพาะของธนาคารและหน่วยงานรัฐ ข้อหารือบอกเพียงว่าต้องทำตามกฎหมายว่าด้วยธุรกิจสถาบันการเงิน และ พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 ด้วย และให้หารือธนาคารแห่งประเทศไทยหรือสำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของราชการเพิ่มเติมได้
- รูปแบบคำร้อง กำหนดเวลา และผลของการไม่ไปศาลตามหมาย อยู่ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ตัวบทไม่อยู่ในคลังของเรา
- หนังสือจากเจ้าพนักงานบังคับคดีแต่ละแบบ ข้อหารือพูดรวมถึงคำสั่งจากหน่วยงานหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐที่มีหน้าที่และอำนาจตามกฎหมาย ไม่ได้แจกแจงทีละประเภท ถ้าไม่แน่ใจว่าหนังสือที่ได้รับเป็นคำสั่งหรือไม่ ให้ทนายความดูก่อนตอบ
ถ้ายังไม่แน่ใจว่าข้อมูลแต่ละชุดในบริษัทเก็บมาด้วยฐานอะไร เริ่มที่ เลือกฐาน PDPA ให้ถูกงาน และดูวิธีเขียนผู้รับข้อมูลในประกาศได้ที่ ประกาศความเป็นส่วนตัวที่คนอ่านจริง เรื่องโทษทั้งหมดของ PDPA สรุปไว้ที่ คู่มือบทลงโทษ PDPA
คำถามที่พบบ่อย
เจ้าหนี้แนบคำพิพากษาถึงที่สุดมาขอเงินเดือนพนักงาน บริษัทต้องให้หรือไม่
ยังไม่ต้อง ตามข้อหารือ สคส. คำร้องขอจากเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาทำให้บริษัทมีหน้าที่พิจารณาตามมาตรา 24 (5) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง ถ้าประเมินไม่ผ่านต้องขอความยินยอมจากพนักงาน บริษัทมีหน้าที่เปิดเผยเมื่อได้รับหมายเรียกหรือคำสั่งศาล หรือคำสั่งเจ้าหน้าที่รัฐที่มีอำนาจตามกฎหมาย
ได้รับหมายเรียกจากศาลให้ส่งเอกสารเกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้ ต้องขอความยินยอมลูกหนี้ก่อนหรือไม่
ไม่ต้อง สคส. เห็นว่าเป็นการปฏิบัติตามกฎหมายของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลตามมาตรา 24 (6) ประกอบมาตรา 27 วรรคหนึ่ง ส่งตามที่หมายระบุ ไม่ส่งเกิน และจดการเปิดเผยไว้ในบันทึกรายการ
ธนาคารปฏิเสธไม่ให้ข้อมูลบัญชีลูกหนี้โดยอ้าง PDPA ทำได้หรือไม่
ถ้าเป็นคำขอตรงจากเจ้าหนี้ ธนาคารปฏิเสธได้เมื่อประเมินตามมาตรา 24 (5) แล้วไม่ผ่าน และยังต้องดูกฎหมายว่าด้วยธุรกิจสถาบันการเงินด้วย แต่ถ้าเป็นหมายเรียกหรือคำสั่งศาล สคส. เห็นว่าธนาคารมีหน้าที่เปิดเผย
หน่วยงานรัฐทำหนังสือขอความอนุเคราะห์ข้อมูลลูกค้า โดยไม่อ้างมาตราที่ให้อำนาจ ต้องส่งหรือไม่
ข้อหารือบริษัท ช. ตั้งข้อสังเกตว่าถ้าผู้ขอไม่ได้ใช้อำนาจตามกฎหมายในการเรียก บริษัทใช้มาตรา 24 (6) เป็นฐานไม่ได้ ต้องหาฐานอื่นเป็นรายกรณี เช่น มาตรา 24 (5) ทางปฏิบัติคือถามกลับเป็นหนังสือว่าใช้อำนาจตามกฎหมายใด
เขียนในสัญญากู้ให้ลูกค้ายินยอมให้เปิดเผยข้อมูลแก่ผู้ให้กู้ของบริษัทได้หรือไม่
สคส. ตอบบริษัท ฉ ว่าการตั้งความยินยอมนี้เป็นเงื่อนไขของการทำสัญญากู้ ทำไม่ได้ตามมาตรา 19 วรรคสี่ เพราะโดยทั่วไปไม่จำเป็นหรือเกี่ยวข้องกับสัญญากู้ของลูกค้า ให้พิจารณาฐานมาตรา 24 (5) พร้อมการประเมิน 3 ขั้นแทน
ผู้ทวงถามหนี้โทรมาถามว่าพนักงานคนนี้ยังทำงานอยู่หรือไม่ ตอบได้หรือไม่
พ.ร.บ.การทวงถามหนี้ มาตรา 8 ให้ผู้ทวงถามหนี้ถามคนอื่นได้เฉพาะข้อมูลสถานที่ติดต่อลูกหนี้ แต่มาตรานี้ไม่ได้สั่งให้นายจ้างตอบ บริษัทยังต้องมีฐานตาม PDPA เอง แนวปฏิบัติที่ปลอดภัยคือไม่ตอบทางโทรศัพท์และขอคำขอเป็นหนังสือ
อ่านจบแล้ว ทำต่อให้เสร็จได้เลย
เปิดบัญชีตัวอย่างดูระบบ AIPDPA ของจริงกับข้อมูลบริษัทสมมติ ทั้งทะเบียน RoPA เหตุละเมิด 72 ชั่วโมง คำขอใช้สิทธิ คุกกี้แบนเนอร์ และเอกสารพร้อมใช้ ครบในระบบเดียว
เริ่มต้น 2,900 บาท/ปี (11 โมดูล) · ครบ 24 โมดูลตั้งแต่ ENTERPRISE 19,900 บาท/ปี · ดูบัญชีตัวอย่างได้ ไม่ต้องสมัคร
ไม่มีเวลาทำเอง ให้ทีมทนายดูแลให้ →ทีมทนายความ Kooru วางระบบและเป็น DPO ให้
ตัวบทและแหล่งอ้างอิง
- พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 — มาตรา 3 · 4 · 19 · 21 · 22 · 23 · 24 · 27 · 32 · 37 · 39 · 77 · 78 · 79 · 81 · 83 · 84
- พระราชบัญญัติการทวงถามหนี้ พ.ศ. 2558 — มาตรา 3 · 8 · 11 (3)
ตัวบทที่ยกมาในกรอบ "ตัวบท" คัดคำต่อคำจากคลังกฎหมายของ AIPDPA ซึ่งถอดจากราชกิจจานุเบกษาและเอกสารของหน่วยงานรัฐ แล้วระบบตรวจทุกครั้งที่แก้บทความว่าตรงกับคลังทุกตัวอักษร · บทความนี้เป็นความรู้ทั่วไป ไม่ใช่คำปรึกษากฎหมายสำหรับกรณีใดกรณีหนึ่ง
ลงมือในระบบได้ที่
ใครรับผิดชอบเนื้อหานี้?
เรียบเรียงโดยทีมกฎหมาย AIPDPA · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา ภูวรา ครอบตะคุ ทนายความ · เนติบัณฑิตไทย · ที่ปรึกษากฎหมายเทคโนโลยีและทรัพย์สินทางปัญญา
ใบอนุญาตทนายความ 477/2558 · เนติบัณฑิตไทย · นิติศาสตรมหาบัณฑิต กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาและสารสนเทศ (เหรียญทอง)